W niedzielę na antenie Polsat News pojawiła sie Daniela Malec, dziennikarka mieszkająca w Izraelu, która opowiedziała jak aktualnie wygląda sytuacja w kraju. - Dzisiejsza noc w Tel Awiwie była spokojna w przeciwieństwie do wczorajszej, gdzie od 6 rano mieliśmy zmasowany atak rakietowy - przekazała Malec. Tunezja należy do najlepiej rozwiniętych gospodarczo krajów świata arabskiego; do lat 60. XX w. była jednym z głównych światowych eksporterów ropy naftowych i gazu ziemnego; w połowie lat 80. zapoczątkowany program zmian strukturalnych w gospodarce, wspierany przez Bank Światowy i Międzynarodowy Fundusz Walutowy; 1995 układ stowarzyszeniowy z UE, na mocy którego systematycznie Ciekawostki - Tunezja • W Międzynarodowym Centrum Hammamet odbywa się międzynarodowy festiwal teatralny. • Kraj ten jest 2 razy mniejszy od Polski. • Narodowym alkoholem jest boukha, czyli napój na bazie sfermentowanych fig. • Najwyższą budowlą w kraju jest wieża telewizyjna w Zarzis o wysokości 320 metrów. Znam okoliczności (powstania wiersza (sytuacja w kraju) znam podstawowe informacje nt. wiersza J. Kochanowskiego. TITLE 2. Ćwiczę czytanie ze zrozumieniem i umiejętność interpretacji oraz argumentowania. TITLE. SECTION. Wiersz, przed wydaniem w zbiorze w 1586 r., był kolportowany na drukach ulotnych (coś w rodzaju ulotek). W stolicy działa międzynarodowy port lotniczy Kiszyniów, i kilka innych mniejszych w kraju. Przez Mołdawię (i separatystyczne Naddniestrze) przebiegają gazociągi łączące Rosję z państwami bałkańskimi. W 2020 r. ukończono budowę gazociągu łączącego Mołdawię z Rumunią (Jassy-Ungheni-Kiszyniów). - Przecież wszyscy znakomicie pamiętamy, że przed 1989 rokiem tylko świnie chodziły na wybory. Ludzie, którzy wiedzieli, jak wygląda sytuacja w kraju i zdawali sobie sprawę z tego, jaką Tunis ( arab. تونس‎; [ Tūnis ]) – stolica Tunezji, położona w odległości ok. 10 km od Zatoki Tuniskiej na Morzu Śródziemnym, nad zachodnim brzegiem Jeziora Tuniskiego . Miasto znajduje się ok. 17 km na południowy zachód od dawnej Kartaginy . Tunis jest największym ośrodkiem kulturalnym i gospodarczym Tunezji. 0mOBDi. Coraz bardziej niespokojnie w Tunezji. Z powodu przeciwepidemicznego lockdownu i pogłębiającego się kryzysu gospodarczego dochodzi tam od kilku dni do wielkich ulicznych protestów. Ludzie są rozczarowani tempem reform, mimo, że od rewolucji, która obaliła dyktaturę minęła już dekada. Niemal dokładnie 10 lat temu, na przełomie grudnia 2010 r. i stycznia 2011 r. doszło do ulicznej rewolucji, która odsunęło od władzy rządzącego po dyktatorsku od 1987 r. prezydenta Zin Al-Abidin Ben Alego. Iskrą do protestów było wówczas samospalenie się młodego sprzedawcy warzyw Mohameda Bouaziziego, któremu policja zarekwirowała wózek, ponieważ nie miał odpowiedniego zezwolenia na handel uliczny. Zdesperowany mężczyzna, który mimo wykształcenia nie mógł znaleźć żadnej pracy, odebrał sobie życie. Tunezyjska rewolucja dała początek tzw. Arabskiej Wiośnie, czyli fali wystąpień i rewolucji, które przetoczyły się przez Afrykę Północną i Bliski Wschód. Doprowadziło to do obalenia i zabicia dyktatora Libii Muamamara Kadafiego, obalenia prezydenta Egiptu Hosniego Mubaraka, a potem przywrócenia w tym kraju rządów wojskowych, a także do wojny domowej w Syrii. Tunezja na skraju bankructwa Tunezja, gdzie rewolucja (nazwana potem „jaśminową”) odbyła się na tle regionu stosunkowo bezkrwawo – choć kosztowała życie co najmniej 338 osób – wskazywana była jako kandydat na stabilną demokrację. Doszło tam bowiem do wytworzenia się w miarę demokratycznej sceny politycznej i uznawanych międzynarodowo wyborów. Ale sytuacja gospodarcza kraju nie poprawiała się już tak szybko. Dalej dużymi problemami pozostały bezrobocie, korupcja czy nepotyzm. Kryzys pogłębiła jeszcze pandemia koronawirusa, bowiem gospodarka Tunezji w dużej mierze opiera się o turystykę, a zagranicznych gości w tym sezonie było w kraju jak na lekarstwo. Do tego przeciwpandemiczne obostrzenia, wymuszające zamknięcie wielu drobnych biznesów, pogarsza sytuację materialną wielu obywateli. Tunezja według niektórych ocen znalazła się nawet na skraju bankructwa. Młodzi ludzie znów więc próbują szukać szczęście nielegalnie przedostając się przez Morze Śródziemne do Europy. Zarobki zwykłych Tunezyjczyków bardzo mocno więc w ostatnim czasie spadły, a z powodu rosnącej inflacji ceny wielu podstawowych towarów poszybowały w górę. W kraju niewiele też zmieniło się przez ostatnią dekadę jeśli chodzi o kiepski stan służby zdrowia czy innych usług publicznych, co dodatkowo uwypukliła pandemia. Protesty mimo ścisłego lockdownu Tym razem jednym z przyczynków do protestów było umieszczone w internecie nagranie, na którym widać jak policjant popycha protestującego przeciw restrykcjom pasterza z prowincji. Wielu Tunezyjczykom przypomniały się więc emocje, jakie przeżywali gdy dowiadywali się o losie Mohameda Bouaziziego. Zwłaszcza, że wszystko działo się niemal dokładnie w przypadającą 14 stycznia 10. rocznicę ustąpienia i ucieczki z kraju prezydenta Ben Alego. Władze, spodziewając się ulicznych protestów, przed rocznicą wprowadziły czterodniowy ścisły lockdown, ale to nie powstrzymało ludzi przed wyjściem na ulice. Do dużych protestów doszło w stolicy kraju – Tunisie oraz ważnym portowym mieście Susa. W kolejnych dniach protesty zaczęły wybuchać w innych miejscowościach, do czego przyczyniło się też ich brutalne tłumienie przez siły policyjne, które używały pałek czy gazu łzawiącego. Manifestanci zaś budowali na ulicach barykady czy podpalali opony. Masowe zatrzymania i aresztowania Do największych protestów doszło w miniony weekend, a wczorajszy (18 stycznia) i dzisiejszy dzień władze nazwały już „stosunkowo spokojnym”. Ale utrzymania tego spokoju musi pilnować nie tylko policja, ale także wojsko. Jak poinformował minister obrony Mohamed Zikri, żołnierze wyszli na ulice w Susie, Bizerte, Kasserine czy Silianie. Z kolei rzecznik prasowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Khaled Hayouni przekazał, że aresztowano dotąd 632 uczestników zamieszek. Większość z nich jest bardzo młoda, najmłodsi mają zaledwie 15 lat. „To nie byli protestujący w dzień pokojowo ludzie, ale chuligani atakujący pod osłoną nocy policjantów kamieniami i podpalający różne miejsca” – mówił. Ale Amnesty International zwraca uwagę, że policja także zachowywał się bardzo brutalnie, a funkcjonariusze atakowali i zatrzymywali także osoby zachowujące się pokojowo. Obrońcy praw człowieka wezwali więc do uwolnienia wszystkich zatrzymanych podczas protestów. Tymczasem protestujący i część opozycji domaga się ustąpienia premiera Hichama Mechichiego, którego obwiniają o katastrofalny stan gospodarki i złe zarządzenia państwem w czasie pandemii. Sam Mechichi przeprowadził niedawno rekonstrukcję swojego gabinetu, ale nastrojów to nie uspokoiło. Sytuacja chrześcijan wTunezji Miejsce w rankingu Miejsce 35 / 66 pkt (ŚIP 2021: Miejsce 26 / 67 pkt ) Okres badawczy: – Spis treściWnioski Pewien dziennikarz, który dogłębnie zbadał sytuację tunezyjskich chrześcijan, stwierdza: „Tunezyjscy chrześcijanie spotykają się z dyskryminacją i są atakowani w sposób, który często nie jest widoczny dla oczu szerszej opinii publicznej. Wpływa to na ich codzienne życie. Ze względu na religię, wielu z nich doświadcza dyskryminacji w zatrudnieniu, są opuszczani przez rodzinę, przyjaciół, a nawet narzeczonych; padają ofiarą przemocy słownej, psychicznej i fizycznej” (Hwang P, Underground – Życie mniejszości religijnej w muzułmańskim społeczeństwie, kwiecień 2016). Z tego powodu większość tunezyjskich konwertytów na chrześcijaństwo nie przyznaje się do konwersji i decyduje się na ukrywanie tej decyzji. Wrogość i presja, z jaką spotykają się ze strony społeczeństwa, sprawia, że chrześcijanie wolą nie rozmawiać z członkami rodziny oraz przyjaciółmi na tematy religijne, gdyż wiąże się to ze zbyt dużym niebezpieczeństwem. Chrześcijanie napotykają trudności w uczestniczeniu w praktykach religijnych ze względu na ryzyko, jakie niesie ze sobą ewentualna identyfikacja przez służby bezpieczeństwa, które monitorują działalność wspólnot religijnych. Profil kraju w PDF Poniższy profil kraju jest przetłumaczonym fragmentem z Country Dossier World Watch Research, działu badawczego Open Doors. Kompletną dokumentację w języku angielskim można pobrać tutaj. Profil kraju w PDF Skrócony profil w PDF Spis treści1. Tło Z powodu wysokiego bezrobocia, złych warunków życia, korupcji i ogólnego braku wolności w 2011 r. wybuchła w kraju tak zwana „rewolucja tunezyjska”. Prezydent Zine El Abidine Ben Ali został obalony, a w całym regionie rozpoczęła się Arabska Wiosna. Po wyborach przeprowadzonych zgodnie z nową konstytucją w 2014 i 2019 roku pojawiły się koalicje partii sekularystycznych i islamistycznych. Jednak liczne rządy (ponad 10 w niecałe 10 lat) nadal zmagały się z wyzwaniami gospodarczymi i niestabilnością polityczną. Tunezja, choć nadal postrzegana jako „ułomna demokracja”, wykazała oznaki przyszłej stabilności i rosnących swobód obywatelskich. Jednak 25 lipca 2021 r. prezydent Saied odwołał premiera, zawiesił parlament i przejął pełnię władzy. Obiecał zwalczyć powszechną korupcję, ale nie wiadomo, kiedy na nowo przywrócony zostanie porządek demokratyczny. Po pandemii COVID-19 kluczowe wyzwania dla rządu pozostają takie same: ożywienie gospodarki, zmniejszenie wysokiego poziomu bezrobocia (wśród młodzieży) i korupcji. Według World Christian Database 2021 99,5% Tunezyjczyków to muzułmanie. Większość to wyznawcy islamu sunnickiego, w większości wyznający tradycję Maliki. Pomimo francuskiego dziedzictwa „laicite” (sekularyzmu) wśród miejskiej i wykształconej elity, islam jest bardzo wpływowy, a konstytucja uznaje islam za religię państwową. Liczba wyznawców % chrześcijanie 0,2 muzułmanie 99,5 buddyści 92 0,0 wyznawcy judaizmu 0,0 wyznawcy bahaizmu 0,0 ateiści 3900 0,0 agnostycy 0,2 inne 190 0,0 Spis treści2. Sytuacja w różnych regionach kraju Konwertyci z islamu na chrześcijaństwo najbardziej obawiają się członków własnej rodziny i społeczeństwa, zwłaszcza na bardziej konserwatywnym południu kraju. Obszary miejskie, zwłaszcza stolica Tunis, oferują konwertytom możliwość ucieczki od presji rodziny i przeżywania swojej wiary w większej anonimowości. Brutalni islamscy fanatycy są aktywni na południowych obszarach przygranicznych i masowo atakują chrześcijan, jeśli tylko nadarzy się okazja. Spis treści3. Główne źródła prześladowań i dyskryminacji Ekstremizm islamski Na poziomie rodzinnym konwertyci z islamu na chrześcijaństwo mogą cierpieć z powodu uwięzienia w domu przez swoje rodziny. Na szczeblu politycznym wpływowe są nadal islamskie partie polityczne. Nie należy lekceważyć powiązań między niektórymi ruchami islamistycznymi a zorganizowaną przestępczością. Oba te czynniki wywołują dość silne obawy wśród chrześcijan. Spis treści4. Kogo dotykają prześladowania? Społeczności chrześcijan ekspatriantów Chrześcijanie z zagranicy cieszą się stosunkowo dużą wolnością, choć publiczna ewangelizacja nie jest tolerowana. Społeczności konwertytów Konwertytów z islamu na chrześcijaństwo mogą spotkać z różne formy przemocy ze strony członków rodzin. Mają jednak większą lub mniejszą swobodę w poszukiwaniu informacji na temat chrześcijaństwa, zwłaszcza treści zamieszczanych w internecie. Spis treści5. Szczegółowe dane na temat przemocy i wywieranej presji Poziomy przemocy i presji Życie prywatne Życie w rodzinie Życie w społeczeństwie Życie w państwie Życie w kościele przemoc fizyczna Maksymalna liczba punktów dla każdej z sześciu kategorii wynosi 16,7 pkt. Łączna liczba punktów dla sześciu kategorii wynosi 100 pkt (6 x 16,7 = 100). Życie prywatne Konwertyci z islamu na chrześcijaństwo doświadczają silnej presji ze strony rodzin, zwłaszcza na obszarach wiejskich. Grozi im ostracyzm, więzienie lub bojkot ekonomiczny. Spotkania z innymi chrześcijanami i posiadanie materiałów chrześcijańskich jest niezwykle trudne. Życie rodzinne Społeczeństwo tunezyjskie postrzega niemuzułmanów jako obcych i dyskryminuje te grupy, aby w ten sposób skłonić ich do asymilacji z szerszą, sunnicką kulturą tunezyjską. Niemuzułmanom nie wolno adoptować dzieci w Tunezji. Konwertyci są zmuszani do rozwodu i tracą prawo do opieki nad dziećmi. Dzieci konwertytów muszą uczęszczać na obowiązkowe lekcje islamu i mogą doświadczać ostracyzmu społecznego, prześladowania, a nawet przemocy z powodu religii rodziców. Życie w społeczeństwie Konwertyci, zwłaszcza na obszarach wiejskich, doświadczają prześladowań i izolacji społecznej ze strony lokalnej społeczności. Przymusowe małżeństwa z muzułmanami są powszechnie stosowaną groźbą wobec młodych konwertytek. Konwertytom utrudnia się także studiowania, dyskryminuje przy ubieganiu się o pracę lub bojkotuje ich firmy. Dlatego tunezyjscy chrześcijanie, aby uniknąć dyskryminacji, szukają zatrudnienia w instytucjach zagranicznych. Inwigilacja chrześcijan jest powszechna, a policjanci regularnie wypytują tunezyjskich chrześcijan o ich działalność. Nawet rutynowe wystąpienie o nowy paszport może stać się pretekstem do wnikliwego przesłuchania. Życie w kraju Prawo szariatu nie jest „głównym źródłem ustawodawstwa”, jak w wielu innych krajach arabskich, ale islam nadal jest religią państwową. Władze na ogół postrzegają niemuzułmanów jako outsiderów, niezasługujących na równy status. Te nastroje są wspierane przez wrogo nastawione media, które szerzą dezinformację na temat chrześcijan. Życie w kościele Tunezyjscy konwertyci nie mogą rejestrować swoich kościołów, a od czasu uzyskania przez Tunezję niepodległości w 1956 r. żaden nowy kościół nie został oficjalnie zarejestrowany. Zarejestrowane kościoły mogą swobodnie działać, ale napotykają praktyczne trudności, zwłaszcza związane z utrzymaniem nieruchomości, zatrudnianiem pracowników i uzyskiwaniem zgody na publikację i dystrybucję materiałów chrześcijańskich w języku arabskim. Sprzedaż materiałów chrześcijańskich nie jest zabroniona, a Biblie można kupić w świeckich księgarniach. Jednak rozprowadzanie materiałów chrześcijańskich za darmo jest postrzegane jako prozelityzm i jest zabronione. Przykładowe akty przemocy w opisywanym okresie sprawozdawczym W okresie sprawozdawczym ŚIP 2021 marokański chrześcijanin doznał obrażeń po tym, jak rozwścieczony tłum zaatakował i zdemolował jego dom. W okresie sprawozdawczym ŚIP 2021 konwertytka z islamu na chrześcijaństwo została pobita przez swojego męża po tym, jak dowiedział się o jej konwersji. Spis treści6. Perspektywa 5-letnia Rok Miejsce Pkt 2022 35 66,31 2021 26 67,49 2020 34 63,60 2019 37 62,52 2018 30 62,34 Spis treści7. Czym różnią się prześladowania mężczyzn i kobiet? Kobiety: Liczne przypadki molestowania seksualnego i przemocy domowej, w połączeniu z utrzymującymi się społecznymi normami dyskryminacyjnymi, świadczą o istnieniu różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn. Nierówność płci wykorzystywana jest jak ośrodek prześladowań religijnych. Konwertytki z islamu spotykają się z najszerszym zakresem prześladowań (zwłaszcza w tradycyjnym kontekście rodzinnym), w tym z pobiciami, wypędzeniem z domu, aresztem domowym, groźbami śmierci i gwałtami. Zamężnym kobietom grożą rozwody, utrata opieki nad dziećmi, podczas gdy samotne konwertytki mogą być zmuszane do małżeństwa z muzułmanami. Głównym źródłem prześladowań zazwyczaj jest mężczyzna pełniący funkcję głowy rodziny, który ma środki i może zakazać kobiecie spotykania się z wierzącymi, może też ograniczyć jej dostęp do treści religijnych. Uprowadzenia Brak dostępu do chrześcijańskich materiałów religijnych Odebranie prawa do opieki nad dziećmi Dyskryminacja w szkole/ poprzez dostęp do edukacji Przymusowy rozwód Wymuszone małżeństwo Wypędzenie z domu Uwięzienie przez rodzinę/areszt domowy Przemoc fizyczna Przemoc psychiczna Przemoc seksualna Mężczyźni: Nowi konwertyci są zdecydowanie najbardziej bezbronnymi chrześcijanami w Tunezji. Mężczyźni konwertyci narażeni są na zastraszanie, utratę pracy, odmowę dostępu do społeczności, zatrzymania przez policję, pobicia i groźby śmierci. Mogą być ostracyzowani za przyniesienie wstydu rodzinie. Pod presją rodziny muzułmańskie żony opuszczają nawróconych chrześcijan, a on sam może zostać pozbawiony należnego mu spadku, a nawet dostępu do swojego majątku. Ostrość reakcji będzie się różnić w zależności od jego pozycji społecznej i politycznej. Prześladowania mężczyzny wpływają na los całych rodzin, które także cierpią z tego powodu. Dyskryminacja w szkole/ poprzez dostęp do edukacji Przemoc ekonomiczna w miejscu pracy/biznesie Przymusowy rozwód Wypędzenie z domu Uwięzienie przez władze państwowe Przemoc fizyczna Przemoc psychiczna Spis treści8. Sytuacja innych mniejszości religijnych Bahaici nie są oficjalnie uznawani i nie mogą posiadać własnych miejsc kultu. Jednak w ostatnim czasie prowadzili oni konstruktywny dialog z urzędnikami państwowymi. Grupy żydowskie wykonują praktyki religijne bez przeszkód, a rząd zapewnia bezpieczeństwo synagogom i częściowo dotuje koszty renowacji i konserwacji. Podział na sunnitów i szyitów przebiega w Tunezji stosunkowo spokojnie, choć szyiccy muzułmanie mogą doświadczać dyskryminacji, a w przeszłości osoby publiczne wypowiadały się przeciwko islamowi szyickiemu. Spis treści9. Modlitwa Módl się za Tunezję: Proszę módl się za chrześcijan w Tunezji, za tych którzy nawrócili się z islamu. Módl się za kobiety, które obawiają się, że zostaną zmuszone do poślubienia Muzułmanina, ponieważ zdecydowały się pójść za Jezusem. Proś Boga, aby zachował je i chronił. Proś Go, aby wzmacniał je, nawet wtedy, gdy muszą podążać za Nim w ukryciu. Módl się za tunezyjski rząd i społeczeństwo w obliczu trwającego obecnie chaosu politycznego. Módl się, aby Bóg dotknął serca tych, którzy mają władzę, aby zabiegali o dobro dla wszystkich ludzi, włączając w to również mniejszości religijne. Módl się, aby ludzie byli chronieni przed niestabilnością. Módl się za partnerów Open Doors w Tunezji, aby zostali zachęceni i wzmocnieni do kontynuowania Bożej pracy w tym trudnym miejscu. Ostrzeżenia dot. COVID-19 Bezpieczeństwo W związku z utrzymującym się wysokim zagrożeniem epidemiologicznym Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza podróże do Tunezji. Naszym obywatelom, przebywającym na jej terytorium, zalecamy unikanie miejsc często uczęszczanych (obiekty kultu religijnego, centra miast, bazary) oraz bezwzględne stosowanie się do poleceń służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo (Policja, Gwardia Narodowa). Stanowczo odradzamy uczestnictwo w jakichkolwiek manifestacjach i zgromadzeniach publicznych. Osoby przebywające na pobytach wakacyjnych proszone są o pozostawanie na terenie hoteli i ośrodków turystycznych. W ramach zapobiegania rozprzestrzenianiu się wirusa Covid-19 rząd tunezyjski na bieżąco dostosowuje do sytuacji epidemiologicznej warunki wjazdu podróżnych na terytorium RT. Komunikat placówki zawierający informacje dot. zagrożenia koronawirusem oraz przepisów obowiązujących w Tunezji znajduje się tutaj. WARUNKI WJAZDU DO TUNEZJI OBOWIĄZUJĄCE OD 15 LUTEGO 2022 R. Wszystkie osoby powyżej 18 roku życia w pełni zaszczepione wjeżdżające na terytorium Republiki Tunezyjskiej zwolnione są z obowiązku przedstawienia negatywnego wyniku testu, pod warunkiem okazania zaświadczenia potwierdzającego pełne szczepienie lub paszportu covidowego. Osoby powyżej 18 roku życia, które nie są zaszczepione lub mają niepełne szczepienie muszą przedstawić negatywny wynik testu RT-PCR, wykonanego nie wcześniej niż 48 godzin przed wylotem, lub testu antygenowego wykonanego nie wcześniej niż 24 godziny przed wylotem. Muszą również poddać się 5-dniowej samoizolacji. Osoby poniżej 18 roku życia zwolnione są z obowiązku przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego szczepienie oraz negatywnego wyniku testu. Na lotniskach w Tunezji losowo wybrani podróżni poddawani są szybkim testom lub testom PCR. Osoby z wynikiem pozytywnym kierowane na 5-dniową samoizolację, która może zostać przedłużona do 7 dni, w przypadku pojawienia się lub nieustąpienia objawów zakażenia. Apelujemy: zgłoś swoją podróż w systemie Odyseusz‎. Wjazd i pobyt Na jakim dokumencie podróży można przekroczyć granicę? paszport - TAK paszport tymaczsowy - TAK dowód osobisty - NIE Jaka jest wymagana minimalna ważność dokumentu podróży? Paszport i paszport tymczasowy: 3 miesiące od daty planowego opuszczenia Tunezji; 6 miesięcy przy braku biletu powrotnego. W przypadku utraty paszportu, musisz zgłosić ten fakt na policji oraz zwrócić się do Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Tunisie o wydanie paszportu tymczasowego na powrót do kraju. Czy trzeba wyrobić wizę? Obywatele RP mogą wjechać na terytorium Tunezji bez wizy i mogą legalnie przebywać do 3 miesięcy od daty wjazdu. Czy są inne, dodatkowe wymogi dotyczące wjazdu? Obostrzenia związane z COVID-19 znajdziesz w czerwonej ramce na górze strony. Paszport nie może budzić wątpliwości co do swojej autentyczności. Wszelkie uszkodzenia mechaniczne dokumentu, zamazane wizy lub dane osobowe, niewyraźne pieczęcie mogą spowodować uciążliwą procedurę wyjaśniającą lub cofnięcie z granicy. Na przejściu granicznym w porcie La Goulette zdarzyły się przypadki wymagania przez tunezyjską straż graniczna od osób przybywających indywidualnie w celu turystycznym potwierdzenia rezerwacji i opłacenia hotelu. Czy jest wymagana pisemna zgoda rodziców/opiekunów prawnych na podróż dziecka z osobą trzecią? Przy wjeździe do Tunezji zgody nie są wymagane. Zasady pobytu Możesz przebywać bez wizy do 3 miesięcy od daty wjazdu. W Tunezji istnieje obowiązek meldunkowy. Jeśli zatrzymujesz się w hotelu, melduje Cię obsługa. W przypadku odwiedzin musi Cię zameldować osoba zapraszająca na najbliższym względem miejsca zamieszkania posterunku policji. Tam też, jeżeli zgodnie z tunezyjskimi przepisami masz prawo do pobytu dłuższego niż 90 dni (np. jesteś współmałżonkiem obywatela Tunezji, posiadasz pozwolenie na pracę, uczysz się) wystąpisz o legalizację pobytu. Karta pobytu (carte séjour) wydawana jest zazwyczaj na okres jednego roku lub 2 lat. Informacje dotyczące procedury znajdują się pod tutaj. Jeśli przekroczysz okres 3 miesięcy bezwizowego pobytu, przy wyjeździe na granicy służby naliczą karę w wysokości ok. 20 dinarów za tydzień. Cudzoziemcy mają ograniczony dostęp do tunezyjskiego rynku pracy. Jeżeli przebywasz w Tunezji na podstawie karty pobytu przy każdym wyjeździe musisz wykupić znaczek skarbowy wartości 60 dinarów. Ubezpieczenie Obowiązkowe jest ubezpieczenie zdrowotne. Przy wyjazdach zorganizowanych sprawdź warunki ubezpieczenia oferowanego przez biuro podróży. Osobom z chorobami przewlekłymi zalecamy dodatkowe ubezpieczenie. Zanim pójdziesz do lekarza, zgłoś się do rezydenta, który przekaże bezpośrednio firmie ubezpieczeniowej informację o potrzebie udzielenia pomocy lekarskiej. Dokładną procedurę opłaty za uzyskaną pomoc wyjaśniają rezydenci i opiekunowie wycieczek na początku turnusu. Jeśli polska firma ubezpieczeniowa zakwestionuje zasadność wizyty lekarskiej lub hospitalizacji, należy: zapłacić gotówką na miejscu, poprosić rodzinę w Polsce o zrobienie przelewu na konto szpitala. Szpitale mogą odmówić wypuszczenia pacjenta, dopóki nie zapłaci za udzieloną pomoc Zdrowie Zalecamy szczepienia przeciw polio i tężcowi. W sprawie szczegółowej i aktualnej informacji dotyczącej szczepień skontaktuj się z wojewódzką stacją sanitarno-epidemiologiczną lub specjalistą ds. medycyny tropikalnej. Na wypadek dolegliwości przewodu pokarmowego związanych ze zmianą diety zaopatrz się przed przyjazdem w niezbędne lekarstwa. Woda z kranu po przegotowaniu nadaje się do picia. Bez obaw możesz jeść w restauracjach. Wizyta u lekarza kosztuje 50-100 dinarów. Doba w szpitalu publicznym kosztuje 30-50 dinarów, a w prywatnej klinice, z uwzględnieniem ewentualnych kosztów leczenia, od 200 dinarów. Jeśli wykonywane są badania lub zabiegi, koszty wzrastają. Jakość usług medycznych w publicznej służbie zdrowia jest niska. Wysoki standard mają natomiast kliniki i gabinety prywatne. W przypadku lżejszych chorób możesz korzystać z porad farmaceutów. Apteki mają wysoki standard i dysponują szeroką gamą leków. Jeśli wwozisz zwierzę, musisz mieć weterynaryjne certyfikaty zdrowia (paszporty) i szczepień. Więcej informacji znajdziesz na tej stronie. Podróżowanie po kraju Nie ma ograniczeń w podróżowaniu po kraju, poza zamkniętymi strefami wojskowymi, które obejmują tereny górzyste i pustynne. Drogi główne i autostrady są zazwyczaj w dość dobrym stanie. Nie ma kolein, ale wyrwy pojawiają się nawet na autostradach. Drogi boczne na ogół są złej jakości. Istnieją dosyć dobre połączenia kolejowe między większymi miastami. W miarę dobrze funkcjonuje sieć połączeń autobusowych linii SNTRI, podlegająca Ministerstwu Transportu. Informacje o transporcie znajdziesz na Można też podróżować taksówkami międzymiastowymi (louage). W dużych miastach Tunezji można korzystać z komunikacji miejskiej. Kursują autobusy, metro i bardzo tanie taksówki. Główna i jedyna dłuższa autostrada łączy Bizertę, Tunis, Sousse, Sfax i Gabes. Jej łączna długość to ok. 475 km. Druga autostrada o długości ok. 40 km prowadzi z Tunisu do Medjez El Bab na zachód w kierunku Algierii. W planach jest budowa następnego odcinka autostrady do granicy z Libią. Dozwolona prędkość to: na autostradach – 110 km/h, na zwykłych drogach – 90 km/h, w miastach – 50 km/h. Na Dżerbie – 70 km/h poza miastami, 50 km/h – w miastach. Informacje dla kierowców Obowiązuje zielona karta. Możesz posługiwać się polskim prawem jazdy. Na drogach zachowaj szczególną ostrożność. Tunezyjczycy bardzo swobodnie traktują przepisy ruchu, mimo że obowiązuje europejski kodeks drogowy. Dosyć często zdarza się jazda na czerwonym świetle, pod prąd i wymuszanie pierwszeństwa. Szczególną uwagę zwróć na pieszych. Nie obowiązuje tu zasada przechodzenia na pasach, piesi najczęściej przebiegają przez jezdnię czy nawet autostradę, zeskakując z betonowych bloków oddzielających dwa pasy. Policjanci stojący na skrzyżowaniach zazwyczaj nie zwracają uwagi na łamanie przepisów, ale zdarza się, że nakładają mandaty. Policjanci czy wojsko zatrzymują samochody częściej do kontroli antyterrorystycznej niż po to, by sprawdzić stan techniczny pojazdu. Nie ma problemu z przyjazdem do Tunezji własnym samochodem (promy z Genui, Rzymu i Palermo we Włoszech lub z Marsylii we Francji). W Tunezji obowiązują ogólne (europejskie) zasady odpowiedzialności sprawcy stłuczki czy wypadku. Na wezwaną do wypadku policję czeka się czasami kilka godzin. Samochód można wypożyczyć na podstawie paszportu, prawa jazdy i wypełnionego na miejscu formularza. Koszt w zależności od marki samochodu, regionu czy nawet pory roku waha się w granicach 35-100 dinarów za dzień. Niektóre agencje wymagają wpłaty kaucji w wysokości ok. dinarów. Cło Nie trzeba deklarować na granicy wwożonych środków do równowartości dinarów. Nie ma ograniczeń ilościowych w wymianie dewiz na walutę miejscową. Zabroniony jest wwóz i wywóz waluty tunezyjskiej. Za złamanie zakazu grożą surowe konsekwencje. Niewydaną gotówkę należy wymienić przed wylotem na dewizy po okazaniu karty pokładowej i dowodu wymiany dewiz na dinary (banki na lotniskach czynne 24h). Wymienić można nie więcej niż 1/3 wcześniej wymienionej kwoty i nie więcej niż 100 dinarów. Można przywieźć: 200 szt. papierosów, 50 szt. cygar, 2 l alkoholu poniżej 25%, 1 litr alkoholu powyżej 25%, dwa aparaty fotograficzne, jedną kamerę filmową. Urzędnicy celni różnie interpretują tunezyjskie przepisy. Sugerujemy, aby zgłaszać przywożony sprzęt fotograficzny (aparaty fotograficznych, kamery, filmy, płyty czy kasety video). Więcej informacji na stronie. Przepisy prawne Nie wolno fotografować obiektów wojskowych i rządowych. Dziennikarze muszą mieć zezwolenie na zdjęcia i filmowanie. Zezwolenie wydaje specjalne biuro przy kancelarii premiera. Za posiadanie lub używanie nawet minimalnej ilości narkotyków grożą kary więzienia, nawet do 20 lat. Warunki w więzieniach są bardzo ciężkie. Odwiedziny są możliwe, ale musi się na nie zgodzić prokuratura. Cele są przepełnione, czasami nie ma miejsca siedzącego i wszyscy więźniowie w małym pomieszczeniu stoją. Do obowiązków rodziny należy przekazywanie więźniom środków czystości, produktów higienicznych, lekarstw i jedzenia. Konkubinat i związki homoseksualne oficjalnie są zabronione. W 2015 r. wprowadzono nowelizację ustawy, która zniosła obowiązek wydawania zgody przez ojców Tunezyjczyków na wyrobienie paszportu i wyjazd dzieci za granicę. Dzieci mogą podróżować pod opieką jednego z rodziców bez pisemnej zgody drugiego, bez względu na sytuację prawną rodziców. Obojętnie, czy są małżeństwem, czy są rozwiedzeni. Dzieci mogą także podróżować w towarzystwie jednego z opiekunów prawnych lub innej osoby mającej prawo do opieki. W praktyce oznacza to, że dzieci z rodzin mieszanych (np. tunezyjsko-polskich) opuszczają Tunezję, okazując na granicy dwa paszporty (np. tunezyjski i polski). Zdarza się jednak, że funkcjonariusz graniczny wymaga zgody rodzica, który jest obywatelem Tunezji, na wyjazd swojego dziecka. Zgodę taką legalizuje się w urzędzie gminy lub miasta. Jeżeli dziecko nie ma paszportu tunezyjskiego, a matka-cudzoziemka nie jest w stanie go wyrobić, na wyjazd dziecka ojciec musi obowiązkowo wydać zezwolenie na piśmie. Jest ono legalizowane przez notariusza albo w urzędzie miasta lub gminy. Może być wymagana także osobista obecność ojca na lotnisku. Obyczaje Tunezja jest krajem muzułmańskim. Choć spożywanie alkoholu nie jest zabronione, nie należy jednak tego robić w miejscach publicznych i w lokalach, które nie mają licencji na jego sprzedaż. W czasie świętego miesiąca ramadan (post) unikaj w ciągu dnia jedzenia, picia i palenia papierosów na ulicach. Może to spowodować nieprzychylne reakcje ze strony Tunezyjczyków. Weź pod uwagę, że podczas ramadanu administracja, handel i transport funkcjonują w zwolnionym tempie i w ograniczonych godzinach. Muzułmanie jedzą śniadanie przed wschodem słońca, a w czasie drugiego posiłku zaraz po zachodzie słońca ulice zupełnie pustoszeją. Ruch pieszy i kołowy zaczyna nasilać się ok. i trwa do późnych godzin nocnych, kiedy to rodziny i znajomi składają sobie wizyty. Poza miejscowościami turystycznymi, szczególnie na południu kraju, należy dostosować swój ubiór do zwyczajów państwa muzułmańskiego. Nie rób zdjęć mieszkańcom bez ich wyraźnej zgody. Zdarza się, że zgoda jest wyrażana po opłacie kilku dinarów. Mężczyzna ma uprzywilejowaną pozycję w tym kraju. Istnieją miejsca publiczne (kawiarnie) przeznaczone tylko dla mężczyzn. Prezenty są mile widziane i odwzajemniane. Zachowanie wobec kobiet jest ogólnie grzeczne, choć bywa i zaczepne (zazwyczaj względem turystek). Pomimo równouprawnienia, tunezyjska kobieta ma mniej uprzywilejowaną pozycję niż mężczyzna. Zachowanie wobec dzieci jest bardzo serdeczne. Zwyczajem jest głaskanie czy dotykanie małych dzieci o blond włosach i jasnych karnacjach, co podobno przynosi Tunezyjczykom szczęście. Przydatne informacje Najczęściej praktykowaną formą płatności jest gotówka lub czek. W zasadzie nie ma możliwości zapłaty w walutach obcych, w tym w euro lub dolarach, natomiast waluty te można wymienić bez problemu na lotniskach, w bankach i w hotelach. Międzynarodowymi kartami kredytowymi VISA, MasterCard czy Maestro można płacić w dużych centrach handlowych i w wielu restauracjach. W większych miastach znajdują się bankomaty. Turyści właściwie nie mają możliwości uzyskania zwrotu podatku VAT. Wyjątek stanowią zakupy w sklepach narodowego biura rzemiosła (Artisanat). Po uprzedzeniu, że zakupiony towar będzie wywieziony za granicę, obsługa odlicza podatek VAT. Więcej informacji na stronie. Z uwagi na wprowadzony stan wyjątkowy, odradzamy wwożenie do Tunezji dronów oraz korzystanie z nich. W miejscowościach turystycznych można się porozumieć w języku francuskim, angielskim, włoskim i niemieckim, a nawet, w ograniczonym zakresie, w języku polskim – szczególnie w strefach turystycznych. W czasie ramadanu urzędy pracują do godziny większe sklepy otwarte są do godziny mniejsze otwierane są na 3-4 godziny ok. południa. Godziny otwarcia supermarketów pozostają bez zmian. Zamknięte są w ciągu dnia restauracje i kawiarnie poza hotelowymi i nielicznymi miejskimi, dla osób nieobchodzących ramadanu. Kawiarnie i restauracje otwierane są wieczorem ok. Godziny otwarcia uzależnione są od zachodu słońca, a menu jest ograniczone zazwyczaj do tradycyjnych potraw ramadanowych (kuskus, baranina). W zwykłe dni sklepy pracują zazwyczaj do godziny prywatne sklepiki spożywcze – nawet do supermarkety – zazwyczaj do W sezonie w miejscowościach turystycznych sklepiki prywatne pracują nawet 24h/dobę. Urzędy są czynne od poniedziałku do czwartku w godzinach i w piątki: i w soboty są nieczynne. Banki czynne są od poniedziałku do piątku w godzinach z przerwą południową między a W weekendy nie pracują. Nie ma mszy w języku polskim, są odprawiane w kilku w kilku innych językach (francuski, niemiecki, włoski, angielski) w kościele Jean d'Arc w Tunisie, w Sousse w kościele św. Feliksa (Eglise Saint Félix - 1 rue de Constantine - 4001 SOUSSE CORNICHE; 200 m od kolejowego dworca głównego; tel. +216 73 224 596). Prawo dopuszcza wyznawanie innych niż islam religii monoteistycznych. Ministerstwo Spraw Zagranicznych dokłada wszelkich starań, aby informacje dla podróżujących publikowane na stronach MSZ były rzetelne, wyczerpujące i aktualne. Jednocześnie podkreślamy, że publikowane przez MSZ treści należy traktować wyłącznie jako rekomendacje, które nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek roszczeń. Należy pamiętać, że MSZ nie ma prawnych możliwości zakazania wyjazdu do jakiegokolwiek państwa. Ministerstwo Spraw Zagranicznych odradza podróże do Tunezji ze względu na napiętą sytuacją polityczną oraz epidemiczną. Część biur podróży decyduje się na odwołanie niektórych wycieczek do Tunezji lub rozważa taki ruch. Również część klientów sama odwołuje mierzy się obecnie z nasilaniem epidemii koronawirusa oraz pogłębianiem się kryzysu gospodarczego. W kraju wybuchły protesty, w wyniku których w poniedziałek prezydent Kajs Saied zdymisjonował rząd i zawiesił parlament. Ponadto tunezyjska opozycja - w tym partia Ennahdha - oskarża prezydenta o dokonanie zamachu stanu. Działania głowy państwa spotkały się jednak z pozytywną reakcją części społeczeństwa. Koniec z kwarantanną po przylocie do Anglii. Nowe zasady dla osób zaszczepionychCZYTAJ DALEJ„Tunezja to kierunek, który wymaga zastanowienia"W połowie lipca liczba nowych zakażeń notowanych w ciągu doby była rekordowo wysoka, jednak w ostatnich dniach zaczęła spadać. Cały czas jest jednak bardzo wysoka. Polskie MSZ w związku z sytuacją w Tunezji wydało komunikat, w którym odradza podróże do tego kraju. - Naszym obywatelom, przebywającym na jej terytorium, zalecamy unikanie miejsc często uczęszczanych (obiekty kultu religijnego, centra miast, bazary) oraz bezwzględne stosowanie się do poleceń służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo (Policja, Gwardia Narodowa). [...] Osoby przebywające na pobytach wakacyjnych proszone są o pozostawanie na terenie hoteli i ośrodków turystycznych - czytamy w komunikacie Kunz z serwisu przekazał w rozmowie z portalem że część touroperatorów prewencyjnie wycofała ze swoich systemów sprzedaży niektóre wycieczki do Tunezji, a w niektórych biurach podróży wciąż trwają ustalenia na ten temat. Podkreśla jednak, że dotyczy to tylko ofert wyjazdów, a nie rezerwacji. Turyści, którzy wykupili wczasy w Tunezji wcześniej lub są już na miejscu, nie powinni napotkać problemów. Część Polaków jednak sama odwołuje swoje wycieczki, powołując się właśnie na napiętą sytuację Tunezja to obecnie kierunek, który wymaga zastanowienia się. Jeśli ktoś planuje wyjazd do Tunezji, a nie miał wcześniej rezerwacji, to powinien dokładnie wczytać się w warunki wyjazdu i czy przypadkiem termin, w którym chciał wylecieć, jest utrzymany - komentuje Kunz. Twierdzi jednak, że jeśli ktoś już ma wykupiony wyjazd z biurem podróży, na razie nie ma powodu do paniki, natomiast powinien obserwować, czy sytuacja w tym kraju nie ulega pogorszeniu. Dodał również, że jeśli chodzi o restrykcje w Tunezji, są one podobne do tych w krajach Europy Zachodniej. Od 9 lipca należy jednak obowiązkowo okazać negatywny wynik testu w stronę powrocie do Polski osoby niezaszczepione lub niebędące ozdrowieńcami mają obowiązek odbyć przynajmniej siedmiodniową kwarantannę, co dodatkowo zmniejszyło atrakcyjność tego kierunku wśród części polskich Cię niecodzienna sytuacja na wycieczce? Prowadzisz hotel lub pensjonat i chcesz podzielić się z nami swoimi spostrzeżeniami lub historiami? A może chcesz skontaktować się z nami w innej sprawie związanej z turystyką? Zapraszamy do wysyłania wiadomości na adres redakcja@ polecane przez redakcję W końcu znoszą uciążliwy zakaz, miliony Polaków mogą skorzystaćPolacy na potęgę odwołują wakacje w jednym kraju. MSZ wydało ostrzeżenieUwaga, zacznie się już jutro. Górale są wściekli, zapowiadają wyjście na uliceŹródło: W środę o godzinie 23 w Tunezji rozpoczął się ogólnokrajowy 24-godzinny strajk pracowników przedsiębiorstw państwowych. Związek zawodowy UGTT wezwał do niego w „obronie praw pracowniczych” po decyzji rządu o zamrożeniu płac w ramach pakietu reform mającego na celu osiągnięcie porozumienia w sprawie pożyczki w wysokości 4 miliardów dolarów z Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Czytaj więcej Związkowcy zapowiedzieli, że stanie cały transport – zarówno morski, kolejowy, jak i lotniczy. Dzisiaj rano sekretarz generalny UGTT Wajih Zidi potwierdził, że akcja objęła wszystkie tunezyjskie lotniska. Według niego większość linii lotniczych odwołała loty do i z Tunezji. Z Polski miało odlecieć dzisiaj do Tunezji 21 samolotów czarterowych z klientami biur podróży. Miały startować z Warszawy, Katowic, Poznania i Wrocławia, a lądować w Monastyrze, Enfidzie i na Dżerbie. Miejsca w nich były wyprzedane prawie w stu procentach, co daje około czterech tysięcy foteli. Touroperatorzy i linie lotnicze mają ogromny problem. - Dowiedzieliśmy się o planowanym strajku kilkadziesiąt godzin wcześniej. Trudno się przygotować do czegoś takiego w tak krótkim czasie – mówi dyrektor do spraw handlowych największej krajowej czarterowej linii lotniczej Enter Air Andrzej Kobielski. Do tego rozmowy związkowców z rządem trwały do ostatniej chwili. Był też plan awaryjny - w razie strajku lotnisk zarządzanych przez państwo, działać miał port w Enfidzie, prowadzony przez spółkę prywatną. Przewoźnicy liczyli, że będą mogli na nim lądować. Ten plan też nie wypalił, okazało się bowiem, że Enfida też przystąpiła do strajku. Jak mówi wiceprezes Itaki Piotr Henicz jego biuro musiało odwołać dzisiejsze loty do Tunezji. - Od początku czerwca mamy już pełnię sezonu letniego, a teraz jeszcze doszedł długi weekend – relacjonuje wiceprezes Itaki Piotr Henicz. - W tej sytuacji trudno znaleźć wolne samoloty, żeby przewieźć naszych klientów w innym czasie. Szukamy różnych rozwiązań. Jednym klientom zaproponujemy wylot jutro, innym zmianę kierunku, jeszcze inni teraz zostaną w kraju, ale polecą w innym terminie – wyjaśnia. Czytaj więcej Enter Air, który do Tunezji lata na zlecenie takich biur podróży jak TUI, Rainbow i Coral Travel, miał w czwartek wykonać dziesięć rejsów. W trudnej sytuacji znalazł rozwiązanie połowiczne. - Samoloty, które miały polecieć rano polecą wieczorem, tak żeby wylądować na tunezyjskich lotniskach już po zakończeniu akcji strajkowej, czyli po godzinie 23 tamtejszego czasu, a po północy naszego czasu. A samoloty z dzisiejszego popołudnia i wieczora polecą jutro – tłumaczy Kobielski. Przyznaje zarazem, że ten plan wymaga jeszcze skoordynowania zarówno dostępności samolotów, jak i slotów na lotniskach, czyli godzin wylotów. - Włożenie teraz dziesięciu lotów w siatkę rejsów zaplanowanych na czwartek i piątek nie będzie łatwe - mówi.

tunezja sytuacja w kraju